سخنوران كوهپايه و رويدشتين اصفهان . از محمد حسن رجايى زفره‌اى . زندگىنامه‌ى كوتاهىست از چند تن سرايندگان اين سرزمين با نمونه سروده‌هايى از آنان ، به ترتيب الفبايى نام ديه‌ها ، همراه با آگاهىهاى كوتاهى از جاىها در پابرگى ، نگاشته‌ى بهمن 1366 خ . آغاز : اژه . نايينى سيد شمس الدين حسينى نايينى فرزند . . . اشكورى 16 / 189 . سراج الانساب . احمد كياى گيلانى ، سيد احمد فرزند محمد فرزند عبد الرحمان . وى استاد نقيب سراج الدين محمد قاسم نسابه حسينى عبيدلى مختار سبزوارى بود . به سال 976 ق ، به خواهش همين شاگرد ، به نام شاه تهماسب صفوى ( 930 - 984 ق ) . ذريعه 12 / 156 ؛ پيشگفتار چاپ احمد رجايى 1409 ق . ملك 3 / 452 . سراج السالكين و لطايف العارفين . از عبيد اللّه نقشبندى سمرقندى . زندگىنامه و مقامات پيرش شيخ لطف اللّه چشتى ( د 979 ق / 1571 م ) و ديگر پيران نقشبند . مشترك 3 / 1546 نامش ؛ استورى ، زندگىنامه 981 ؛ نفيسى 2 / 817 ؛ تذكره‌نويسى 761 ؛ مارشال 469 . سراج الصالحين . بدر الدين فرزند عبد السلام فرزند ابراهيم حسينى كشميرى ( سدهء 10 ق ) در كشمير مىزيسته ، و در 960 ق / 2 - 1553 م در مرو خدمت شمس الدين يونس محمد صوفى مروى رسيده است . و تاريخ نگارش‌هايش نشان مىدهد تا روزگار عبد اللّه دوم شيبانى ( 996 - 1006 ق ) مىزيسته است . در ديباچه مىگويد كه در مرو خدمت شمس الدين پيش‌گفته رسيده ، و پس از يك چله كه در صحبت ايشان بوده است ، آن مراد در گذشته است . و پس از بيست و پنج سال درمىيابد كه بايستى احوالات و سخنان آن مراد را در فصل‌ها و باب‌هايى گرد آورد . و اين كتاب را به نام « سراج الصالحين » به نام عبد اللّه بهادر خان بن اسكندر شيبان خان نگاشته است . نخست 40 « فصل » است ، در مسايل تصوف . فصل 1 - حقيقت آدم ، 5 - علم ، 10 - نسيان ، 15 - بخل ، 20 - شكر ، 25 - قبض سپس بسط ، 30 - يقين ، 35 - ذكر ، 40 - فقر و فنا . آن‌گاه چهار « لوح » : لوح يكم . در ذكر آبا و اجداد شيخ يونس محمد در پنج فصل : 1 - اوصاف حميدهء شيخ خدايى بردى يعنى نياى ايشان ، 2 - رفتن ميرزا ابو سعيد به مصاف اوزن حسن ، 3 - قتل ميرزا ابو سعيد ، 4 - خلافت سلطان حسين ميرزا ، 5 - واقعات سلاطين خراسان در خدمت درويش بابا . لوح دوم در احوال بدايت و آثار طلب در ايشان ، در شانزده كتيبه : 1 - مشاهير سلسلهء خواجگان ، 2 - در طلب و ترك دنيايى شيخ ، 4 - ملاقات كردن امير شاه صوفى را ، 6 - در احوال سفر در تركستان . . . لوح سوم در سخنان ايشان ، در هشتاد و يك قطعه در اين بخش سروده‌هاى وى نيز آورده شده است . لوح چهارم در كرامات و خوارق عادات ايشان ، در بيست و يك كرامت . و در پايان توقيع الكتاب ، در اخبار فوت ايشان ، در 1 « مقدمه » و 3 « فصل » . نفيسى 1 / 444 تاريخ نگارش آن را 986 ق / 1578 م آورده و مىنويسد تا پايان سدهء دهم مىزيسته است . و نام 13 كار او را برشمرده است . مشترك 11 / 856 ( 1 نسخه ) ؛ نسخه‌ها